Mens en samenleving

Uiteenzetting door prof. Paul Verhaeghe:
'Inleveren voor of tegen het neoliberalisme'

Wat roept het artikel bij me op?
Ik heb het artikel meerdere malen moeten herlezen om het allemaal goed te kunnen vatten. Het is geen simpele materie.

Ik merkte bij mezelf aan de ene kant herkenning op, dingen die je leest, en waarbij je vanzelf zit te knikken omdat je het herkent. Daarom ben je het nog niet eens met wat er gezegd wordt, het gaat dan over dingen waarbij je gewoon meegaat met de massa... 'go with the flow'.

Langs de andere kant merkte ik verwondering op. Gek hoe je, als je dit leest en nog eens herleest, en nog eens,... je dingen gaat vatten en beseffen dat je soms denkt het goed te doen (vaak omdat iedereen het doet), maar wanneer iemand duidelijk kan uitleggen en argumenteren waarom iets misschien toch niet ideaal is, je gaat inzien dat het inderdaad misschien toch anders kan...

4 citaten/ideeën dieper bekeken

' Overtuiging: het is de schuld van De Ander, ik ben alleen maar slachtoffer. Begrijp: de ander moet veranderen en dan wordt alles terug beter. Helaas hebben we geen overtuigd vijandsbeeld meer, bij gebrek daaraan slaan we wild om ons heen, om daarna terug depressief in een hoekje weg te kruipen.'

We denken en zeggen inderdaad constant dat het de schuld is van een ander. Het is ook veel gemakkelijker dan eens naar jezelf te kijken! 'Verander de wereld, begin bij jezelf', is hier een toepassende uitspraak! Met de vinger wijzen kunnen we de dag van vandaag heel goed! Net zoals we denken dat er wel eens iemand zal opstaan en ons helpen zodat onze wereld plots waar goed gaat draaien. Hoe vaak hoor je de mensen niet zeggen wanneer het bijvoorbeeld gaat over de natuur: ' of ik mijn licht nu wel of niet laat branden de hele nacht, dat kleine beetje zal het niet maken hoor!!' Maar dat kleine beetjes helpen, en dat als iedereen er zo over zou denken, er helemaal geen hoop meer is, dat lijken we al wel eens te vergeten.

We laten soms wel eens van ons horen, dat we niet akkoord gaan, maar daarmee houdt het dan ook weer op.

"Wij leven in een neoliberale samenleving waarin alles een product geworden is. En bovendien gaat dat gepaard met een koppeling aan de zogenaamde meritocratie, waarbij iedereen verantwoordelijk geacht wordt voor het eigen succes en dus ook voor de eigen mislukking - dat is de mythe van de selfmade man."

Meritocratie: samenleving waarin belangrijk wordt gevonden wat je individueel hebt gepresteerd Voorbeeld:   `In een meritocratie speelt je afkomst of de status van je familie een veel minder grote rol dat wat je zelf hebt gedaan.

Dat klopt! Tegenwoordig is alles een product geworden! Op mensen worden nummers geplakt en het enige wat nog telt is hoeveel het opbrengt. Geld, winst,... niets is nog gratis, voor wat, hoort wat! 

Wel gek, als je ziet dat we toch behoorlijk wat vrijwilligers hebben die voor niets anderen helpen. In mijn artikel dat je in het onderdeel 'Mens en zingeving' kan terugvinden, zegt men dat Belgen elke dag gemiddeld 5 minuten spenderen aan vrijwilligerswerk. Anderen helpen maakt ons gelukkiger! Het is dus niet allemaal kommer en kwel, er zijn ook mensen met het hart op de juiste plaats!

Maar het gaat er inderdaad -en dan zeker in de bedrijfswereld- soms heel hard aan toe! En dat is jammer! Aan de ene kant zijn we verslaafd aan netwerken, kunnen we op niet genoeg 'social media' tegelijk zitten, maar aan de andere kant interesseert het leven van onze collega's ons geen bal, mogen we al blij zijn als de baas onze voornaam kan onthouden en krijgen we het liefst van al zo weinig mogelijk info over de mensen waar we dag in dag uit mee samenwerken... Zolang ze maar presteren kan het vele mensen helemaal niks schelen!!

"De mens is nu eenmaal egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen voordeel en genot en altijd in concurrentie met de ander - survival of te fittest, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef en dom."

Deze uitspraak past eigenlijk bij bovenstaande, waarbij het ieder voor zich is.

Maar ik vind zijn uitspraak wel heel veralgemenend. Zoals ik al zei: we hebben alleen al in Vlaanderen 200.000 vrijwilligers!! Mensen die anderen helpen! Deze mensen kan je verre van egoïstisch noemen. Uiteraard zal iedereen wel eens iets doen uit eigenbelang, maar ik vind, zoals Mr Verhaeghe het hier uitdrukt, het heel hard klinken. Corruptie is dan weer iets helemaal anders. We komen meestal pas te weten dat iemand corrupt is, wanneer hij in de media verschijnt en dan doen de wildste verhalen de ronde, en gaat alles een eigen leven leiden. Hierover is het dus niet makkelijk een uitspraak te doen. Maar ook hier vind ik zijn veralgemening een beetje overdreven.

' Het neoliberalisme is op psychologisch vlak ronduit gevaarlijk! Dit systeem haalt in de mens het slechtste naar boven en onderdrukt het beste.' 

Met hierbij het grootste voorbeeld : pesten! Vroeger een probleem op school, nu ook op de werkvloer. Het is onbegrijpelijk hoe volwassen mensen zich kunnen gedragen als kleine kinderen, of erger! Hoe schrijnend is het als je leest dat volwassen mensen uit het leven stappen omdat ze het getreiter van hun collega's niet meer aankunnen? En wanneer er aan de alarmbel wordt getrokken, wimpelen ook de bazen dit af als: onschuldig plagen!  En dat allemaal omdat we moeten gefocust zijn op dat presteren, omdat het elk voor zich is, iedereen moet uitblinken en wie ook maar een beetje uit de rij loopt, met het vergelden!

Artikel:http://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20140827_01234674

Heb jij ooit al te maken gehad met pestgedrag op het werk? De kans is groot van wel. Misschien als slachtoffer, misschien als omstander of misschien zelfs als de pester zelf.

Uit een onderzoek van CM voor çava? blijkt dat maar liefst 42% van de ondervraagden al eens geconfronteerd werd met pestgedrag op de werkvloer.

4 op de 10

Dat wil zeggen dat ruim 4 op de 10 Vlamingen ooit gepest is geweest op het werk. Woorden zijn hierbij het belangrijkste wapen. 66% beweert dat ze vooral verbaal werden getreiterd. Ook uitsluiting is een veel voorkomende manier (58%) van pesten op het werk. Pestende collega’s viseren vooral werknemers om hun persoonlijkheidskenmerken (41%) en/of uiterlijke eigenschappen (15%).

Pestgedrag

Volgens het onderzoek zijn vooral mannelijke collega’s de zwaarste pestkoppen. Hoewel vrouwen er zeker ook wat van kunnen. Vrouwelijke collega’s pesten subtieler en zijn beter in het geven van steken onder water. Ze kiezen vaak voor het uitsluiten of negeren van andere collega’s, volgens velen toch één van de zwaarste vormen van pestgedrag.

Maar pesten beperkt zich niet langer enkel tot de werkvloer. 6% van de deelnemers kreeg al eens te maken met cyberpesten, 1 op de 10 kent wel iemand die te lijden kreeg via online pestgedrag. Pestkoppen vallen hun slachtoffer dan lastig via social media, e-mail of andere online media. Ook kwetsende gsm-berichten of telefoontjes zijn een populaire tool (10%) als het aankomt op elkaars leven zuur maken.

26% van de respondenten die toegaven wel eens deelgenomen te hebben aan pestgedrag, beweert dat het niet aanvoelde als pesten, maar als normaal gedrag. 11% deed het om te vermijden dat ze zelf het slachtoffer zouden worden, 36% wijst groepsdruk aan als de echte schuldige en zegt dat ze werden meegesleurd door de groep.

Mijn mening over dit artikel: 

Eigenlijk zijn hier geen woorden voor! Als je leest dat 4 op de tien werknemers gepest zijn! Volwassen mensen die elkaar het leven zuur maken! En waarom? Omdat ze zich vervelen? Zich moeten bewijzen? Een ander pesten uit schrik anders zelf slachtoffer te worden? Ziet de andere er 'te anders' uit? Hier moet dringend aan gewerkt worden, want het gaat niet altijd over zware pesterijen, waarbij geweld gebruikt wordt. Een baas die zijn collega telkens in het bijzijn van de anderen de grond in boort, een grappige steek onder water, iemand geen verlof toestaan omdat die persoon je niet ligt,... ook dat valt onder de pesterijen en kan op de lange duur eens te veel worden.

Wat je er kan tegen doen is dan weer een ander paar mouwen! Het is als gepeste zeker niet simpel dit te melden. Bij mij op het werk hebben we een vertrouwenspersoon waar je dit soort dingen aan kan vertellen, maar natuurlijk moet je dan deze persoon ook echt kunnen vertrouwen... iets wat ook niet altijd evident is.

Wat betreft pesten op school denk ik dat de scholen hier tegenwoordig echt aan proberen te werken! Zo is er een Week tegen pesten en er zijn verschillende organisaties waar je materiaal kan vinden om pesten bespreekbaar te maken, in de hoop dat het betert. Helemaal stoppen zal het uiteraard niet, maar wanneer je de leerlingen als school laat weten dat ze er niet alleen voorstaan, is dat toch al een stap in de goede richting denk ik.

Bron:http://goednieuwskrant.skynetblogs.be/tag/pesten+op+school geraadpleegd op 14/05/2015