Mens en zingeving

Wie/Wat geeft zin aan mijn leven?

De personen die me nauw aan het hart liggen zijn diegene die me zin geven aan het leven. Ze betekenen alles voor mij en ik kan/wil ze niet meer missen. Dit zijn mijn man, mijn twee schatten van kindjes en mijn familie.

Vrienden zijn ook heel belangrijk, maar als puntje bij paaltje komt, merk ik steeds dat er maar weinig 'echte vrienden' overblijven... Je mag dan nog een hoop vrienden hebben, soms eens stilstaan en bedenken wie je in het midden van de nacht kan bellen wanneer er iets scheelt, blijven er maar bitter weinig over... De enkelen bij wie dit wel kan, moet je koesteren voor het leven! Ook hen tel ik bij mijn familie bij wanneer het gaat over zin geven aan mijn leven.

Bron: geraadpleegd op 5 mei 2015, http://www.loesje.nl/posters/de-zin-van-het-leven-die-schrijf-je-zelf-2141202/

Mijn leven zal geslaagd zijn wanneer ik voor de rest van mijn leven bij mijn man kan blijven, wanneer ik mijn kinderen heb opgevoed tot twee gelukkige individuen die sterk in het leven staan en waarbij ik, in de periode om dit allemaal te bereiken een mooie, gezellige en gelukkige tijd heb mogen beleven. Een mooie tijd die ik dan wil delen met mijn familie en beste vrienden...



Wat is geluk?

Geluk zit hem vaak in de kleine dingen: opstaan met je lievelingsliedje op de radio, onverwacht een dagje verlof, een spontane zoen, knuffel 'ik zie je graag' van de kindjes, een gezellig tafelmoment zonder ruziënde kindjes, die dan nog eens vlot eten, voor het slapengaan bij de kindjes op de kamer nog eens gaan piepen en 5 min stilletjes blijven kijken terwijl ze rustig liggen slapen, een onverwacht uitstapje met mijn man, een schouderklopje op het werk, bij mooi weer alle ruiten openzetten en meebrullen met de radio, ... kortom er zijn veel zaken waarvan ik instant gelukkig kan worden!

Beseffen dat je het zo slecht nog niet hebt, dat anderen misschien wel meer hebben, maar daarom zeker niet gelukkiger zijn,  dat zijn zaken waar ik soms eens wat vaker bij moet stilstaan. 


Belg is best wel happy

Voor wie het artikel wil lezen:
http://digikrant.nieuwsblad.be/data/504259/reader/reader.html?t=1431084565457#preferred/0/package/504259/pub/1085250/page/4

 In de krant 'Het Nieuwsblad' stond deze week een artikel over geluk. 
Uit een enquête van de OESO, blijkt dat 81% van de belgen meer positieve dan negatieve gevoelens ervaren en 7.1 op 10 is tevreden over zijn leven.
Trots en plezier boven verdriet of saaiheid. Hoewel we tegenwoordig met heel wat zelfdodingen, stress en burn-outs te maken krijgen, valt het dus allemaal nog wel mee.
Geluksambassadeur Leo Bormans zegt dat of we ons gelukkig voelen, van heel wat factoren afhangt. Van economische zekerheid tot sociale relaties. Geluk is voor een deel maakbaar. Door optimistisch in het leven te staan en ruimte te maken voor positieve gevoelens, voel je je beter en besmet je ook de mensen in je omgeving. Anderen helpen maakt ons ook gelukkiger, we zijn per slot van rekening sociale wezens en uit het onderzoek blijkt dat wij Belgen elke dag gemiddeld 5 minuten spenderen aan vrijwilligerswerk.

Ook belangrijk voor een gelukkig leven: een gezonde balans tussen vrije tijd en werk. En daar scoren we bijzonder goed in.

Ondanks de goede cijfers, hebben we toch ook wel werkpunten. We zijn bijvoorbeeld slecht in het uiten van emoties. We zijn ook vrij bange mensen, daardoor staan we minder open voor nieuwe ervaringen, en die maken ons net gelukkiger.

Mijn mening:
Ik vind het altijd straf dat je in de krant kan lezen hoe gelukkig we geacht worden te zijn... Vooral omdat die krant voor de rest dan weer vol staat met negatieve berichten. Dat geluk van veel verschillende factoren afhangt is logisch en niet iedereen heeft dezelfde factoren nodig om gelukkig te zijn. Voor de ene zorgt veel geld hebben voor geluk, de andere is al heel gelukkig als hij bij zijn familie kan zijn.
Wel goed om te lezen dat wij Belgen een goede balans hebben tussen werk en vrije tijd. Want het is inderdaad heel belangrijk daar een mooie balans in te vinden, al is dat niet altijd even gemakkelijk en durft die balans soms al eens overslaan. We worden daar dan niet onmiddellijk ongelukkig van, maar na een tijd begin je dat toch te voelen en wordt het tijd om alles weer in balans te krijgen wil je verder gaan.

Geloof

Geloof is iets heel moeilijks! Er worden niet voor niets elke dag wereldwijd verschillende oorlogen uitgevochten, waarvan de basis bij 'geloof' ligt...

Ikzelf ben gedoopt, eerste en plechtige communie gedaan, maar we gingen, naast de verplichte vieringen met de school, van thuis uit nooit naar de kerk. Er werd thuis ook niet expliciet over God gepraat. Toen ik in de lagere school zat was ik wel heel gelovig. Eén van de eerste boeken die ik las was de kinderbijbel, ik kende hem volledig vanbuiten en maakte voor mezelf kleine toetsen die ik dan zelf moest 
oplossen. Wanneer ik eens niet naar school wou gaan of er kwam een toets op school waar ik bang voor was, bad ik 's avonds in bed wel eens tot God, maar meer dan een: Jezus, kan je er alstublieft, alstublieft voor zorgen dat ik deze nacht moet overgeven zodat ik morgen niet naar school moet, was het niet. Die fase is dan ook snel weer voorbij gegaan.

Momenteel geloof ik nergens in en toch... Ik geloof niet dat we geschapen zijn door God in 7 dagen, dat hij beslist over leven of dood (als dat het geval was, wat een vreselijke, ongevoellige, egocentrische man moet Hij wel niet zijn!?)
Maar er wordt bij ons thuis wel 
Kerstmis en Pasen gevierd. Dit heeft tegenwoordig geen godsdienstige boodschap meer, Kerstmis is een feest waarbij je samen met je familie, gezellig rond de tafel zit. Met Pasen brengen de klokken chocolade eieren voor alle kindjes, maar dat die dag Jezus verrezen is, weten niet veel kinderen meer.

De echte Christelijke boodschap is ver te zoeken bij mij, mijn kindjes zijn niet gedoopt, een bewuste keuze, ze zullen ook niet op mijn verzoek hun communnie doen, maar willen ze dit later wel graag, kan dat uiteraard altijd nog. Maar dan op een moment dat ze het zelf kiezen en bewust zijn waarvoor ze kiezen en niet omdat de rest van de klas het doet, of omdat ze een feestje en veel cadeau's willen.

Uiteraard worden mijn kinderen wel opgevoed met waarden en normen en moeten ze zich daarnaar gedragen. En natuurlijk komen er verschillende waarden en normen terug in de Bijbel en kan je dus wel stellen dat mijn kinderen toch een ietwat christelijke opvoeding krijgen. Maar vele van die waarden en normen komen ook voor in het Boeddhisme, Islam, Hindoeïsme, Jodendom,... Voor mij mag iedereen geloven in wat hij of zij wil! Zolang we maar allemaal overeenkomen en niemand elkaar zijn geloof wil opdringen, moet dat toch kunnen, niet?


PKG-schaal (Post-kritische geloofsschaal)

Deze schaal

Hierboven zie je mijn individueel resultaat.
Even wat meer uitleg:

Orthodoxy:  Een letterlijke benadering voor geloof.

Second Naivete: De symbolische benadering voor geloof.

Relativism: Het symbolisch ongeloof

External critique:De letterlijke benadering voor ongeloof.









Vier getuigenissen van mensen die met jongeren werken en elk op hun manier geloven





Wat me in dit filmpje vooral opvalt is dat ze alle vier het hart op de juiste plaats hebben. Ze werken met jongeren, geven ze een tweede kans wanneer dat nodig is, starten elke les weer met een schone lei, hoewel de les voordien misschien niet echt geslaagd was.

Ik vind het heel mooi te zien dat Rien zegt dat ze vaak met probleemjongeren werkt en ze dan bewust meer doet dan wat er van haar wordt verwacht. Ze wil er ook zijn voor de anderen en wil hiervoor zichzelf even aan de kant zetten. Dat is echt een heel mooie eigenschap die je als leerkracht hebt en een fijne boodschap om te tonen aan je leerlingen.

Marie zegt dat ze het heel belangrijk vindt er ten allen tijde te zijn voor haar leerlingen. Hen te steunen en aan te moedigen wanneer het eens moeilijk wordt.