Mens en lijden

Wat als...

Bron: geraadpleegd op 30 april 2015, www.venstersopkatholiekgeloven.nl

Wat gebeurt er met ons na de dood? Het is een vraag waar iedereen van ons wel eens over nadenkt en waar niemand een echt antwoord op heeft. 

Is het helemaal gedaan? Groeit er letterlijk 'gras op onze buik'? Of mogen we geloven in een hemel vol zachte wolkjes, waar je rijstpap met een gouden lepeltje eet terwijl al onze vrienden, en familie die voor ons gestorven zijn, naast ons zitten? Of in het slechte geval de hel, waar we voor de rest van onze tijd branden in het vagevuur?

Wie zal het zeggen, zij die reeds gestorven zijn zullen het ons niet meer komen navertellen en zij die nog leven hebben geen idee...

Echt geloven doe ik zelf niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet graag wil geloven dat er na dit leven nog iets is. Het idee, dat er niets meer is, vind ik verschrikkelijk! Waarschijnlijk omdat het iets is wat we ons niet kunnen voorstellen. Wat is dat 'niets'? Waar ben je dan? Nergens meer? En waar is dat dan? Nergens?  Je moet maar eens proberen je hoofd leeg te maken en nergens aan te denken. Heel moeilijk! Dus het idee dat alles stopt na de dood, vind ik niet bepaald fijn.

Dat we zouden terugkomen maar dan in een andere gedaante vind ik ook maar niks... Ik heb tot nu toe een heel fijn en gelukkig leven gekend met weinig tegenslag, stel je voor dat je in een gezin geboren wordt waar je plots niet zo gelukkig meer bent, of in een land met oorlog, armoede, honger,... Uiteraard zullen we het niet meer weten, maar het idee in een nieuw leven niet hetzelfde geluk te mogen kennen, vind ik geen fijn idee!

Ik kom dus voor mezelf tot de conclusie dat ik vooral hoop dat het na dit leven niet gedaan is, maar dat het voor mij niet hoeft om terug te komen in een ander gedaante. Laat ons het gezellig maken met al wie we kennen die voor ons gestorven zijn, en met al wie na ons nog zal sterven. Dat we op een plek zijn waar we allemaal kunnen samenleven zonder oorlog, haat, armoede,... Stel je dat eens voor... Het maakt het idee, dat er een dag komt waarop we zullen sterven, plots een stuk draaglijker, toch? En er is maar 1 ding waar we echt 100 % zeker van kunnen zijn: sterven, zullen we op een dag, allemaal doen.

Imagine there's no heaven

It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky

Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
No religion too

Imagine all the people
Living live in peace...


You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man

Imagine all the people
Sharing all the world...

ou may say I'm a dreamer
But I'm not the only one

 Zoals John Lennon het zo mooi kan verwoorden in zijn 'Imagine', stel je maar eens even voor dat zijn gedachte is wat er is na de dood! Hoe mooi zou dat zijn... Imagine...

Op welke manieren kunnen mensen reageren wanneer ze met lijden geconfronteerd worden? 

Iedereen heeft zo zijn eigen manier in het omgaan met lijden. De ene kan het niet genoeg vertellen tegen iedereen die het maar wil horen! Maakt niet uit of je diegene kent of niet, zolang je je verhaal maar kan doen, want dat helpt om dat lijden te verwerken.
Terwijl de andere net behoefte heeft om alleen te zijn, alleen met zichzelf en zijn eigen gevoelens. Zo weinig mogelijk praten. Nog een andere zal net heel hard gaan werken, bezig blijven, de drukte opzoeken, om er zo weinig mogelijk aan te moeten denken, terwijl weer iemand anders stilletjes in een hoekje kruipt en de kans heeft helemaal weg te zakken.

Er is geen 'goede' manier om om te gaan met lijden denk ik. Iedereen kiest zijn eigen manier en uiteindelijk zal je er wel uit geraken. Al dan niet met hulp van vrienden, familie, een buitenstaander,...

Lijden is iets waar we allemaal jammer genoeg ooit in ons leven mee te maken krijgen. De ene al wat vroeger dan de andere. Ikzelf maakte het voor de eerste keer mee in het derde leerjaar toen een vriendinnetje van op school, die een jaar hoger zat dan ikzelf, de strijd tegen kanker verloor. Het was iets heel onwezenlijk. Kanker was iets waar je toen zelden van hoorde, het bestond wel, maar was bijlange nog niet zo gekend en al helemaal niet bij kinderen! Alle klasgenootjes trokken zich toen aan elkaar op! Op de begrafenis hebben we met het schoolkoor gezongen, ook al was dat allemaal in een waas van tranen en verdriet, het was fijn te weten dat je op deze manier een hulde kon brengen aan haar en haar familie. Dat was de eerste kennismaking met de dood die ik me nog heel bewust herinner. En uiteraard stopt het daar niet bij! Mijn meter, peter, grootouders,... en natuurlijk weet ik wat er nog allemaal zal moeten komen, maar daarover wil ik de komende 30 jaar nog niet nadenken.Het idee ook ooit mijn ouders te moeten afgeven is een gedachte waar ik niet bij wil stilstaan. Hoe ik daar op dat moment mee zal omgaan, kan ik niet voorspellen, dat zullen we dan wel zien, laat ons zeggen binnen een jaar of 30...




Docente maakt koffer voor kinderen in rouw.

Wil je het artikel lezen:
http://digikrant.nieuwsblad.be/data/504261/reader/reader.html?t=1431087227620#preferred/0/package/504261/pub/1085254/page/22



In de koffer zitten prentenboeken, kinderboeken, lectuur voor volwassenen, gedichten, poppen, een doosje vol symbolen, een herinneringenboekje, een troostboom en nog veel meer.
Katrien De Decker maakte deze koffer naar aanleiding van het overlijden van een goeie vriend.
Ze stelde vast dat er nood was aan een hulpmiddel  dat verlies bij jongeren of kinderen bespreekbaar kan maken. Er zijn intussen drie koffers beschikbaar die je gratis kan uitlenen.
Leerkrachten vinden het bijzonder leerrijk, vooral omdat de boekjes die er in zitten vaak symbolisch geschreven zijn zodat de kinderen het goed kunnen begrijpen.

Mijn mening:
Ik vind het heel mooi dat dit bestaat. Eigenlijk zou elke gemeente zo'n doos te leen moeten hebben, of zelf elke school, want in elke school, zelfs elke klas, zit tegenwoordig een kind dat te maken krijgt met verdriet. Dat kan zijn door een overlijden, een ziekte, scheiding, verhuis,... Dan is het goed als de leerkracht ondersteuning heeft en kan werken met zo'n koffer vol gevoelens. Het maakt het voor de kinderen allemaal wat draaglijker en ook als volwassene kan je er troost in vinden en moed uit putten.





Filmbespreking : 'TOT ALTIJD'




Mijn eigen mening over de film in drie kernwoorden:
* onvoorwaardelijke vriendschap
* ziekte
* afscheid

Wat is herkenbaar / niet herkenbaar uit de film:
Herkenbaar:
Heel weinig! En gelukkig maar. Ik heb in mijn nabije omgeving nog nooit meegemaakt dat iemand aan een slepende ziekte lijdt, waarbij zo'n beslissingen moeten genomen worden.
In mijn verre familie is er iemand met MS. Hij kreeg dit op zijn 29 ste, net toen zijn vrouw zwanger was. Hij heeft zijn eigen dochter nooit kunnen in zijn armen houden. Hij is intussen volledig afhankelijk van derden. Gelukkig neemt zijn vrouw de zorg op zich... Het is een vreselijke ziekte met een langzaam aftakelingsproces. Ik vind het prachtig te zien hoe iemand er zo de moed kan inhouden!

Mario zegt op een bepaald moment tegen zijn zoon dat hij niet bang is voor de dood, maar wel dat zijn zoon iets zou overkomen. Dat is ook mijn grootste angst! Dat er ooit iets met mijn kinderen zou gebeuren!

Niet herkenbaar:
De onvoorwaardelijke vriendschap die er is! Ik heb veel vrienden, maar ik denk niet dat er iemand bij is die me zo zou bijstaan! Het is prachtig om te zien hoe hecht die vriendschap is! Thomas blijft zijn vriend steunen ook al staat hij in eerste instantie helemaal niet achter de keuze van Mario! Hoe hij op het einde het glas overneemt van de dokter en dit aanreikt aan Mario, wetende dat, wanneer hij dit drinkt, hij zal sterven, is op zich al een prachtig moment.



Bespreek 3 scenes uit de film:

Scene 1: 
Mario en zijn beste vriend Thomas zitten 's avonds op een terras.
Hij zegt dat het voordeel van MS is dat je er niet aan doodgaat. En het nadeel van MS is, dat je er niet aan doodgaat...
Hij zegt dat hij wel leert voortstrompelen, maar dat hij niet gaat blijven strompelen. Hij wil niet liggen creperen zoals zijn oma.

Mijn gevoelens:
Dit is de eerste keer in de film dat waardig sterven ter sprake komt. Het voordeel, dat tegelijk nadeel is voor hem, kan ik me goed voorstellen.
Je lichaam takelt af, je lijf zegt beetje bij beetje foert, en toch weet je dat er eigenlijk geen einde aan komt! Het moet vreselijk zijn, te weten dat er een dag komt dat je volledig afhankelijk bent van anderen, dat je misschien niets meer beseft, maar... dat je daarvan niet kan sterven.
Ik ken me inbeelden dat je op zo'n moment effectief begint na te denken over euthanasie. 

Scene 2:
Op een bepaald moment heeft Mario een elektrische rolstoel gekocht. Hij ziet het allemaal niet meer zitten! Hij begint dingen te vergeten, takelt stilletjes aan verder en verder af. Op een avond rijdt hij met zijn rolstoel naar de rand van water, hij klikt zich vast, staat met de voorste wielen echt op het randje, klaar om rechtdoor te rijden, zelfmoord te plegen. Maar het lukt niet en hij belt al huilend Thomas om hem te komen halen. Zegt dat hij het niet kan, dat het zo niet mag!

Mijn gevoelens:
Een heel pakkende scene. Je kan je helemaal inleven in zijn personage, hij is moe, op en op dit moment wil niemand hem helpen sterven. Ook zijn vriend Thomas is niet voor euthanasie... Zelfmoord zou een ideale oplossing zijn, alles is dan voorbij, geen ziekte meer, geen pijn. Maar hij doet het niet! Hij wil waardig sterven. Er is een groot verschil voor de nabestaanden als je zelfmoord pleegt, zonder een normaal afscheid, dan wanneer je, omringd door familie en beste vrienden, na een mooie dag, afscheid kan nemen van elkaar en dan in alle vrede, waardig kan gaan. Hier maken ze echt duidelijk wat het verschil is tussen euthanasie en zelfmoord.

Scene 3:
De afscheidsspeech van Speck, een van de beste vrienden van Mario die hij voorleest op de dag waarop Mario zal sterven. Ze zitten allemaal samen rond de tafel na het eten van afhaalchinees en hij wil graag zijn speech nu al voorlezen.
Hij zegt dat hij filosoof is van opleiding, dus als er over leven of dood moet gepraat worden, hij dat toch zou moeten kunnen. Maar, hij weet eigenlijk niks, behalve al wat hij van Mario heeft geleerd! We gaan dood omdat we leven en omdat we dood gaan moeten we leven. Hij geeft gevochten voor zijn leven en zijn dood! Typisch Mario: zelf zijn ontslag geven voor hij het krijgt! De dood liggen hebben. Speck zit eigenlijk niet in met Mario, maar met zichzelf en al zijn vrienden rond te tafel. Tegen Milan zegt hij dat zijn papa en hij zich zo geamuseerd hebben. Daarom dat hij zoveel verdriet gaat hebben, maar dan stelt hij een filosofische vraag: als dit een amputatie was, hadden we dan liever geen arm gehad? Als we zoveel pijn krijgen, hadden we dan liever minder plezier gehad met hem? 'Neen', zegt Speck, hij niet! Niemand hier! Niemand had een moment willen missen, zelf dit moment niet! Ze gaan vloeken en rouwen dat hij weggaat, maar ook vieren dat hij er geweest is! 

Mijn gevoelens:
Het is een ontzettende pakkende scene waarbij ik het (en niet voor het eerst tijdens deze film) niet kon drooghouden. Het is een prachtige speech! Je merkt dat Speck, een hele goeie vriend, vaak humor gebruikt om zijn gevoelens te tonen. Gedurende de hele film maakt hij, soms ongepast, mopjes over de ziekte, over doodgaan. Voor hem is dat een manier om ermee om te gaan. Dat maakt de speech ook zo mooi, ze zitten allemaal rond de tafel, hebben net het 'laatste avondmaal' gegeten, weten niet goed wat zeggen en dan komt er die speech... Ze huilen samen, lachen samen,... het is een prachtig moment! Een prachtig waardig afscheid.

Op welke manier hebben de drie scènes die je hierboven vermelde met je eigen levenservaring/levensvisie te maken?

Ik sta volledig achter de keuze om, indien het niet meer anders kan, indien de persoon er om vraagt, wanneer er sprake is van lijden, te kiezen voor euthanasie. Hoe moeilijk het moet zijn voor de mensen die achterblijven! Je moet mensen verlossen uit hun lijden op het moment dat zij aangeven dat het genoeg is geweest. De scene waarbij hij zelfmoord wil plegen, maar dat niet doet, zegt genoeg vind ik. Hij kan op dat moment dezelfde beslissing maken als wanneer hij kiest voor euthanasie: doodgaan. Zo simpel is het, maar voor de nabestaanden is het een wereld van verschil! 

Wat wil de regisseur van de film ons duidelijk maken? Wat is volgens jou de boodschap die door de film wordt overgebracht?

Het is een waargebeurd verhaal over de strijd om euthanasie legaal te maken in ons land. Ik denk dat de regisseur hier vooral dit verhaal wil vertellen, wil tonen wat een strijd dit geweest is. Maar ook voor mensen die misschien niet achter euthanasie staan, duidelijk te maken waarom mensen er voor zouden kiezen. het opent misschien hun ogen, zoals het de ogen van Thomas ook geopend heeft!

Wat zijn de gelijkenissen en de verschillen tussen jouw visie en die van de filmmaker op de behandelde thema’s 

Gelijkenissen:
Profiteer nu van het leven, maak plezier, geniet van kleine dingen, want het kan allemaal snel keren!
Hij betrekt zijn zoon bij het hele gebeuren, dat is mooi, hij wil Milan ook nieuwe dingen bijbrengen, aanleren, zoals het houden van klassieke muziek. 

Verschillen:
Ik vind niet meteen een verschil... Ik sta achter zijn keuzes en begrijp zijn frustratie, woede op sommige momenten. En ik sta al helemaal achter zijn keuze...


Mijn brief

Lieve Tats,

Ik keek deze week naar een prachtige film en ik moest onmiddellijk aan jou denken. Het is 'Tot altijd', een film van Nic Balthazar, Nederlands gesproken en met echt super acteurs!! Koen De Graeve en Geert Van Rampelberg (ja, die twee die we allebei best knap vinden :) en zelfs Iwein Segers, die komiek, speelt eigenlijk een heel mooie rol!

Ik zal het je maar direct vertellen, ik heb het niet droog kunnen houden (je kent mij he?) Ik kende nochtans het verhaal, wist wat er zou gebeuren en toch,...

Het is een waargebeurrd verhaal, dat maakt het des te harder en moeilijker vind ik, en het gaat over Mario, een jonge, knappe gast die samen met enkele goeie vrienden, Speck, Lynn en Thomas, heerlijk van het leven profiteert.
Hij  trouwt, krijgt een prachtige zoon Milan, maar gaat na enkele jaren ook al weer scheiden. Met Lynn verwatert het contact naarmate ze ouder worden, maar Thomas, zijn beste vriend, ziet hij heel regelmatig. Thomas is intussen afgestudeerd als dokter en is de huisarts van Mario. Mario heeft een carrière in de politiek.
Wanneer Mario op een dag bij Thomas langskomt omdat hij soms dubbel ziet en zwarte vlekken ziet, stuurt Thomas hem direct door naar een neuroloog. Daar valt het verdict: multiple sclerose!
Daarbij moest ik direct aan jou denken, ik herinner me nog, we waren denk ik een jaar of 15, dat je wanneer je bij mij kwam logeren, een vriendin uit Antwerpen je opbelde in tranen, met de boodschap dat zij net het verdict kreeg MS te hebben. Weet je dat nog? Je was toen helemaal van de kaart! Hoe gaat het intussen trouwens met haar?

Enfin, in de film zie je Mario razendsnel achteruitgaan! Hij moet met krukken lopen, belandt in een rolstoel, heeft incontinentieproblemen en op het einde begint ook zijn geheugen hem in de steek te laten. Hij is van in het begin heel duidelijk: hij wil niet blijven strompelen, afzien, leven als een plant! Hij wil waardig sterven en sluit zich ook aan bij een gelijknamige actiegroep die strijdt voor het legaliseren van euthanasie. Thomas, zijn dokter, is hier tegen! Hij zegt dat Mario nog heel lang kan leven met die ziekte, dat, ook al is hij een plant, zijn vrienden en zijn zoon hem wel nog steeds dicht bij zich hebben! Maar dat ziet Mario absoluut niet zitten!

Hij komt in de media, geeft verschillende interviews en wanneer de wet er uiteindelijk doorkomt, legt hij onmiddellijk de datum vast waarop hij wil sterven: 30 september 2002!

Die dag komen ze allemaal samen! Al zijn vrienden: Speck, Speck zijn vrouw met hun zoontje Jef, Thomas, Lynn, zijn ouders, ex-vrouw en zijn zoon Milan.
Ze eten allemaal samen afhaalchinees (omdat Mario en Thomas daar altijd naartoe gingen om de uitsp'l'aak van de ober te lachen.
Speck leest er een prachtige speech voor, Mario neemt van al zijn vrienden, ouders afscheid en dan komt de dokter langs...

Thomas wou hier in eerste instantie niet aan meewerken, maar wanneer het zover is, neemt hij het glas over van de dokter en geeft hij het zelf aan Mario.
Hij sterft met iedereen die hij liefheeft heel dicht bij hem!

Echt Tats, je moet hem gezien hebben! Zo mooi! Hard ook en heel droevig, uiteraard, het maakt het moeilijke thema euthanasie bespreekbaar.

Ik leg de film klaar en zet de doos zakdoekjes erbij, dan kunnen we er samen eens naar kijken! Deal?

Groetjes 
Karolien